มาช่าทำพิซซ่า: เกมเด็ก

วิเคราะห์โดย Mobexer

เวลามีเด็กอยากช่วยทำอาหาร แต่ยังหยิบมีดหรือเข้าใกล้เตาไม่ได้ เกมทำพิซซ่าก็เป็นทางเลือกให้เขาได้ลองคิดและลงมือในแบบจำลองที่ปลอดภัย ฉันมองว่า มาช่าทำพิซซ่า: เกมเด็ก น่าสนใจตรงการพาเด็กโฟกัสกับงานทำอาหารอย่างหนึ่ง แทนที่จะพยายามเป็นเกมหลายแนวในคราวเดียว ประสบการณ์จึงเหมาะกับช่วงเล่นสั้น ๆ ที่ผู้ใหญ่ชวนคุยไปด้วย มากกว่าการคาดหวังเกมที่มีเรื่องราวหรือความท้าทายซับซ้อน

การทำพิซซ่าคือหัวใจของเกม

เกมนี้เป็นเกมสวมบทบาทสำหรับเด็กจาก DEVGAME KIDS games โดยให้มาช่าเป็นจุดนำเข้าสู่กิจกรรมทำพิซซ่า แนวคิดฟังดูเรียบง่าย แต่ความเรียบง่ายเป็นข้อดีสำหรับเด็กเล็กที่อยากลองทำตามขั้นตอนและเห็นผลจากการเลือกของตัวเอง ฉันคิดว่าจุดน่าใช้ไม่ได้อยู่ที่การจำลองครัวอย่างจริงจัง แต่อยู่ที่การเปิดพื้นที่ให้เด็กได้เล่นบทบาทเป็นคนเตรียมอาหาร โดยไม่ต้องมีทักษะอ่านหรือความเข้าใจระบบเกมที่ซับซ้อนมาขวาง

ในแง่ของการเลือกเกมให้เด็ก ฉันชอบที่ธีมมีขอบเขตชัดเจน ผู้ปกครองพอคาดเดาได้ว่ากิจกรรมหลักเกี่ยวข้องกับอะไร และเด็กก็เข้าใจเป้าหมายได้ง่ายกว่าเกมที่มีเมนูหลายส่วนหรือภารกิจหลายชนิด หากเด็กชอบชี้ เลือก และทดลอง เกมลักษณะนี้เปิดโอกาสให้เขาใช้ความสนใจไปกับการทำอาหารในจินตนาการ แทนการต้องไล่ตามกติกาที่อธิบายยาว

สิ่งที่ผู้ใหญ่ช่วยเติมได้คือบทสนทนา: “ถ้าจะทำให้คนในบ้าน เราจะเลือกอะไรดี” หรือ “ขั้นต่อไปควรทำอะไร” คำถามแบบนี้ทำให้การเล่นไม่ได้จบแค่แตะหน้าจอ แต่กลายเป็นช่วงฝึกเรียงลำดับและเล่าเหตุผลของตัวเอง ฉันไม่มองว่าเกมแทนการทำอาหารจริงหรือการเรียนรู้เรื่องโภชนาการ แต่ใช้เป็นจุดเริ่มต้นของบทสนทนาเกี่ยวกับครัวได้ดี โดยเฉพาะกับเด็กที่สนใจช่วยผู้ใหญ่ทำมื้ออาหาร

เล่นอย่างไรให้เด็กได้มีส่วนร่วมจริง

ประสบการณ์ของเกมทำอาหารสำหรับเด็กมักขึ้นอยู่กับว่าเด็กได้ตัดสินใจเองมากแค่ไหน มากกว่าความซับซ้อนของภาพหรือจำนวนกิจกรรม ฉันแนะนำให้ผู้ปกครองเริ่มจากปล่อยให้เด็กลองก่อน อย่ารีบแตะหน้าจอแทนเมื่อเขาหยุดคิด การรออีกนิดช่วยให้เห็นว่าเด็กกำลังสำรวจหรือยังไม่เข้าใจสิ่งที่ต้องทำ แล้วค่อยชวนสังเกตสิ่งที่ปรากฏบนจอโดยไม่เฉลยทุกขั้นตอน

เคล็ดลับที่ใช้ได้กับเกมแนวนี้คือให้เด็กพูดสิ่งที่กำลังทำออกมา เช่น “ตอนนี้กำลังเตรียมอะไร” หรือ “ทำไมถึงเลือกแบบนี้” วิธีนี้ช่วยให้ผู้ใหญ่แยกได้ว่าเด็กกำลังเล่นตามใจ หรือกำลังทำความเข้าใจลำดับของกิจกรรม และยังทำให้เด็กได้ฝึกคำศัพท์โดยไม่ต้องเปลี่ยนเกมให้กลายเป็นบทเรียน ฉันจะใช้คำถามสั้น ๆ และปล่อยให้เด็กเป็นคนกำหนดจังหวะ เพราะการถามถี่เกินไปอาจทำให้ช่วงเล่นรู้สึกเหมือนถูกทดสอบ

อีกวิธีหนึ่งคือเชื่อมเกมกับเหตุการณ์จริงหลังเล่น เช่น ถ้าครอบครัวกำลังจะกินพิซซ่า ให้เด็กช่วยสังเกตว่าส่วนประกอบในเกมกับอาหารจริงมีอะไรคล้ายหรือต่างกัน การเปรียบเทียบเช่นนี้เป็นประโยชน์กว่าการคาดหวังว่าเกมจะสอนขั้นตอนทำอาหารจริงครบถ้วน และยังเปิดโอกาสให้ผู้ใหญ่ย้ำเรื่องความปลอดภัยในครัวว่าเกมทำให้ลองได้อย่างอิสระ แต่การใช้เตาหรือของมีคมต้องมีผู้ใหญ่ดูแล

หากเด็กติดอยู่กับการลองซ้ำหรือแตะสิ่งเดิม ผู้ใหญ่ไม่จำเป็นต้องมองว่าเป็นการเล่นผิด เด็กเล็กมักเรียนรู้ด้วยการทดลองซ้ำ แต่ถ้าความสนใจเริ่มลดลง ก็อาจจบช่วงเล่นแล้วชวนทำกิจกรรมอื่นแทน การกำหนดจุดหยุดจากอารมณ์และความสนใจของเด็กมักได้ผลดีกว่าการปล่อยให้หน้าจอเป็นตัวกำหนดว่าควรเล่นนานแค่ไหน

ช่วงสั้น ๆ ที่เหมาะกับชีวิตประจำวัน

ฉันนึกภาพการใช้เกมนี้ในช่วงที่ผู้ใหญ่กำลังเตรียมอาหารเย็น เด็กอยากมีส่วนร่วม แต่ยังต้องรอให้ครัวพร้อม ผู้ใหญ่สามารถให้เขาเล่นทำพิซซ่าบนหน้าจอสักช่วงหนึ่ง แล้วชวนคุยเรื่องอาหารที่จะกินจริง วิธีนี้ไม่ได้ทำให้เด็กช่วยงานครัวโดยตรง แต่ช่วยเปลี่ยนเวลารอให้เป็นกิจกรรมที่สอดคล้องกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในบ้าน แทนการเปิดเกมแบบสุ่มที่ไม่เกี่ยวกับช่วงเวลานั้น

อีกสถานการณ์ที่เหมาะคือเวลาผู้ใหญ่ต้องการกิจกรรมเล่นร่วมกันโดยไม่ต้องแข่งขันกัน เกมทำอาหารมีหัวข้อสนทนาให้หยิบใช้ได้ทันที และผู้ใหญ่สามารถให้เด็กเป็นคนอธิบายสิ่งที่กำลังทำ แทนการเล่นแทนเขา แต่ถ้าต้องการกิจกรรมที่ช่วยให้เด็กวิ่ง เคลื่อนไหว หรือได้เล่นกับของจริง เกมบนหน้าจอไม่ใช่คำตอบที่เหมาะที่สุด ควรเลือกกิจกรรมอื่นให้ตรงกับสิ่งที่เด็กต้องการในขณะนั้น

สำหรับบ้านที่มีพี่น้องต่างวัย เกมนี้อาจเหมาะกับคนที่สนใจทำอาหารมากกว่าเด็กที่อยากได้การแข่งขันหรือเป้าหมายที่ท้าทาย ผู้ใหญ่สามารถช่วยให้เด็กโตมีบทบาทเป็นผู้ถามหรือผู้ฟัง แทนการยึดเครื่องเล่นทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ถ้าเด็กแต่ละคนต้องการเล่นคนละจังหวะ การเล่นร่วมกันอาจไม่ราบรื่นนัก การสลับกันเล่นหรือเล่นกับผู้ใหญ่ทีละคนมักเป็นทางเลือกที่สงบกว่า

ข้อแลกเปลี่ยนที่ควรรู้ก่อนให้เด็กเล่น

ความตรงไปตรงมาของธีมทำให้เริ่มเล่นได้ง่าย แต่ก็หมายความว่าเด็กที่ต้องการเกมที่มีเป้าหมายเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ อาจรู้สึกว่ากิจกรรมซ้ำเร็ว ฉันจะไม่เลือกเกมนี้เป็นเกมหลักสำหรับเด็กที่ชอบสำรวจโลกกว้าง แก้ปริศนาหลายขั้น หรือแข่งขันทำคะแนน เพราะจุดเด่นอยู่ที่บทบาททำพิซซ่า ไม่ใช่ความท้าทายรอบด้าน หากเด็กเบื่อง่าย การเล่นพร้อมผู้ใหญ่และตั้งโจทย์สนทนาเล็ก ๆ จะช่วยเพิ่มความหมายได้ แต่ไม่ควรฝืนให้เล่นต่อเมื่อเขาหมดสนใจ

เรื่องค่าใช้จ่ายก็ควรคิดไว้ก่อน แม้ตัวเกมจะดาวน์โหลดได้ฟรี แต่มีการซื้อภายในแอปในช่วงราคา ฿12.00–฿500.00 ต่อรายการ หากเด็กใช้เครื่องของผู้ใหญ่ ฉันแนะนำให้จัดการการอนุมัติการซื้อและการตั้งค่าอุปกรณ์ให้เหมาะกับครอบครัวก่อนส่งเครื่องให้เล่น การพูดคุยให้เข้าใจว่าอะไรเล่นได้โดยไม่ซื้อ และการไม่ปล่อยให้เด็กกดซื้อเองโดยไม่มีผู้ดูแล เป็นขั้นตอนง่าย ๆ ที่ลดความเข้าใจผิดระหว่างเล่นได้มาก

ตัวเกมจัดอยู่ในระดับเนื้อหาสำหรับเด็กอายุ 3 ปีขึ้นไป แต่การจัดระดับไม่ได้แทนการดูแลของผู้ปกครอง ฉันยังแนะนำให้ผู้ใหญ่สังเกตวิธีที่เด็กใช้เครื่องและเลือกช่วงเวลาเล่นให้เหมาะ โดยเฉพาะเด็กเล็กที่ยังต้องการคนช่วยอธิบายสิ่งที่เห็นหรือเตือนให้พักจากหน้าจอ การเล่นร่วมกันยังทำให้ผู้ใหญ่สังเกตได้เร็วว่าเด็กเข้าใจเกม สนุกกับมัน หรือเริ่มหงุดหงิด

ด้านความเข้ากันได้ เกมระบุว่าต้องใช้ระบบปฏิบัติการอย่างน้อยเวอร์ชัน 7.0 และเวอร์ชันปัจจุบันคือ 1.6.18 ก่อนติดตั้งควรตรวจว่าอุปกรณ์ของเด็กหรือเครื่องสำรองในบ้านรองรับหรือไม่ เกมเปิดตัวเมื่อ 15 พ.ย. 2563 และตัวเลขความนิยมอยู่ที่คะแนนเฉลี่ย 4.7 จากผู้ให้คะแนนราว 241,000 คน พร้อมยอดติดตั้งมากกว่า 100 ล้านครั้ง ฉันมองว่าสิ่งเหล่านี้ช่วยให้เห็นว่ามีผู้ใช้จำนวนมาก แต่ไม่ได้บอกแทนได้ว่าเด็กแต่ละคนจะชอบรูปแบบการเล่นนี้หรือไม่

ใครน่าจะสนุก และใครควรมองหาอย่างอื่น

จากมุมฉัน เกมนี้เหมาะที่สุดกับเด็กเล็กที่ชอบเล่นบทบาทสมมติ สนใจอาหาร และอยากมีโอกาสเลือกทำสิ่งต่าง ๆ บนหน้าจอ ผู้ปกครองที่มองหากิจกรรมสั้น ๆ ซึ่งเชื่อมโยงกับชีวิตประจำวันได้ก็มีเหตุผลที่จะลอง โดยเฉพาะเมื่อพร้อมนั่งใกล้ ๆ และใช้การเล่นเป็นจุดเริ่มต้นของการพูดคุย ไม่ใช่คาดหวังให้เกมทำหน้าที่ดูแลหรือสอนเด็กแทนผู้ใหญ่

เมื่อเทียบกับเกมทำอาหารที่เน้นความเร็วหรือการบริหารร้าน เกมนี้เหมาะกับการเล่นแบบไม่กดดันและเน้นตัวเด็กเป็นคนลงมือมากกว่า ส่วนเกมสร้างสรรค์แบบปลายเปิดอาจเหมาะกว่า หากเด็กอยากออกแบบหรือสร้างสิ่งต่าง ๆ ด้วยอิสระกว้าง ๆ ขณะที่กิจกรรมทำอาหารจริงร่วมกับผู้ใหญ่ย่อมตอบโจทย์กว่าเมื่อเป้าหมายคือฝึกทักษะในครัว เกมบนมือถือให้ความสะดวกและเป็นจินตนาการ แต่ไม่ควรถูกเข้าใจว่าเป็นตัวแทนของประสบการณ์เหล่านั้น

คำแนะนำของฉันคือเลือกเกมนี้เมื่อเด็กสนใจการทำอาหารและคุณอยากมีหัวข้อเล่นร่วมกันที่เข้าใจง่าย มาช่าทำพิซซ่า: เกมเด็กได้รับคะแนนเฉลี่ย 4.7 และมีผู้ให้คะแนนราว 241,000 คน แต่ฉันจะตัดสินจากความสนใจของเด็กเป็นหลัก หากเขาสนุกกับการทดลองและเล่าเรื่องสิ่งที่ทำ เกมนี้ก็น่าจะเติมช่วงเวลาว่างได้พอดี แต่ถ้าเขาต้องการความท้าทายที่หลากหลาย การเล่นกลางแจ้ง หรือกิจกรรมที่ได้จับวัตถุดิบจริง ทางเลือกอื่นจะเหมาะกว่า

วิธีลองเล่นครั้งแรกโดยไม่เร่งเด็ก

สำหรับการลองครั้งแรก ฉันจะเลือกช่วงที่เด็กไม่หิว ง่วง หรือกำลังรีบไปทำอย่างอื่น เพราะความสนใจที่สั้นลงในเวลานั้นอาจทำให้เข้าใจผิดว่าเกมไม่เหมาะ ทั้งที่เด็กเพียงไม่พร้อมเล่น วางเครื่องให้เด็กมองเห็นและแตะได้สะดวก จากนั้นให้เวลาสำรวจเองก่อน คอยดูว่าเขาสนใจองค์ประกอบใดเป็นพิเศษ การเริ่มแบบนี้ช่วยให้ผู้ปกครองรู้ว่าเด็กชอบการเลือก ชอบดูผลที่เกิดขึ้น หรืออยากเล่าเรื่องระหว่างเล่น โดยไม่ต้องสอนทุกอย่างตั้งแต่วินาทีแรก

ถ้าเด็กยังไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไร ฉันจะใช้คำชวนสังเกตแทนคำสั่ง เช่น “มีอะไรให้ลองบ้าง” แล้วรอให้เขาตอบหรือแตะเอง การบอกคำตอบทันทีอาจทำให้กิจกรรมกลายเป็นการทำตามผู้ใหญ่ มากกว่าการเล่นบทบาทด้วยตัวเอง การช่วยเท่าที่จำเป็นยังทำให้เห็นระดับการสนับสนุนที่เด็กต้องการในครั้งต่อไปด้วย เด็กบางคนอาจทำต่อได้เมื่อเห็นจุดเริ่มต้น ขณะที่บางคนต้องการให้ผู้ใหญ่นั่งคุยอยู่ใกล้ ๆ ตลอดช่วงเล่น

อีกจุดที่ฉันให้ความสำคัญคือการสังเกตอารมณ์ ไม่ใช่แค่ดูว่าเด็กทำกิจกรรมไปถึงไหน หากเขายิ้ม ชี้ให้ดูสิ่งที่กำลังทำ หรือเล่าแผนของตัวเอง นั่นเป็นสัญญาณว่าหัวข้อทำพิซซ่าชวนให้มีส่วนร่วม แต่ถ้าเริ่มแตะหน้าจออย่างหงุดหงิดหรือส่งเครื่องคืน การพักก็เป็นคำตอบที่ดีกว่าการพยายามหาวิธีบังคับให้เล่นต่อ เกมที่เหมาะกับเด็กควรเข้ากับจังหวะของเขา ไม่ใช่ทำให้ช่วงเวลาร่วมกันกลายเป็นการต่อรอง

คำถามที่ควรคิดก่อนติดตั้งและก่อนส่งเครื่องให้เล่น

ผู้ปกครองอาจสงสัยว่าเด็กเล่นเองได้หรือไม่ ฉันมองว่าเด็กที่คุ้นกับการแตะหน้าจอและชอบกิจกรรมทำอาหารน่าจะเริ่มสำรวจได้ แต่การเล่นเองกับการเล่นอย่างมีส่วนร่วมไม่ใช่เรื่องเดียวกัน เด็กเล็กยังได้ประโยชน์จากผู้ใหญ่ที่ช่วยตั้งคำถามและเชื่อมสิ่งที่เห็นกับชีวิตจริง หากต้องการเพียงกิจกรรมที่เด็กเล่นโดยไม่มีคนดูแล เกมนี้ก็ไม่ควรถูกใช้แทนการดูแล โดยเฉพาะเมื่อเด็กยังต้องการความช่วยเหลือเรื่องการใช้อุปกรณ์หรือการจัดการสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ

อีกคำถามคือเกมนี้เหมาะกับเด็กที่ยังอ่านไม่คล่องหรือไม่ จุดเด่นของแนวทางเล่นที่เน้นการเลือกและการลงมือทำคือไม่จำเป็นต้องเริ่มจากการอ่านคำอธิบายยาว ๆ ผู้ใหญ่ยังควรดูปฏิกิริยาของเด็กในครั้งแรก เพราะความพร้อมในการเข้าใจสิ่งที่เห็นแตกต่างกัน เด็กที่อยากลองเองอาจต้องการเวลา ส่วนเด็กที่ไม่สนใจพิซซ่าหรือไม่ชอบเล่นบนหน้าจออาจไม่รู้สึกดึงดูด แม้ธีมจะเข้าใจง่ายก็ตาม

หากกำลังมองหาเกมที่เล่นได้นานและมีกิจกรรมหลากหลาย ฉันจะตั้งความคาดหวังให้พอดี เกมนี้ยืนอยู่บนกิจกรรมทำพิซซ่าเป็นหลัก จึงเหมาะกับการหยิบมาเล่นเป็นช่วง ๆ มากกว่าจะเป็นคำตอบสำหรับทุกเวลาว่าง ความชัดเจนของธีมเป็นทั้งข้อดีและข้อจำกัด: เด็กที่ชอบทำอาหารมีโอกาสจดจ่อกับสิ่งที่สนใจ ส่วนเด็กที่อยากเปลี่ยนภารกิจหรือสำรวจสถานการณ์หลายแบบอาจต้องการเกมอีกประเภท

ส่วนการซื้อภายในแอปเป็นเรื่องที่ควรจัดการก่อนยื่นเครื่องให้เด็ก ไม่ควรรอให้มีหน้าจอชวนซื้อปรากฏขึ้นแล้วค่อยอธิบาย เพราะเด็กอาจเข้าใจว่าการกดเป็นส่วนหนึ่งของการเล่น ฉันแนะนำให้ผู้ใหญ่ตรวจการตั้งค่าการอนุมัติการซื้อบนอุปกรณ์ และบอกกติกาในภาษาที่เด็กเข้าใจ เช่น หากมีตัวเลือกเกี่ยวกับการซื้อ ให้หยุดแล้วเรียกผู้ใหญ่ วิธีนี้ไม่ได้ทำให้เกมน่าสนใจน้อยลง แต่ช่วยให้ผู้ปกครองจัดขอบเขตการใช้จ่ายได้ชัดเจนกว่า

ตำแหน่งของเกมนี้เมื่อเทียบกับกิจกรรมอื่น

ในกลุ่มเกมทำอาหารสำหรับเด็ก มีทั้งเกมที่เร่งให้ทำงานตามเวลา เกมที่พาผู้เล่นจัดการร้าน และเกมที่เปิดให้สร้างสรรค์อย่างอิสระ ฉันจะเลือกเกมนี้เมื่อเป้าหมายคือให้เด็กเล่นบทบาทกับอาหารหนึ่งชนิด โดยไม่ต้องแบกรับบรรยากาศแข่งขันหรือการบริหารหลายอย่างพร้อมกัน แต่ถ้าเด็กชอบความเร็ว การตัดสินใจแข่งกับเวลา หรือการวางแผนหลายขั้น เกมที่เน้นรูปแบบเหล่านั้นอาจตอบโจทย์กว่า และหากเด็กอยากวาดหรือประดิษฐ์สิ่งใหม่ เกมสร้างสรรค์ปลายเปิดย่อมให้พื้นที่กว้างกว่า

เมื่อเทียบกับการเปิดวิดีโอให้ดู เกมที่เด็กได้เลือกและแตะเองมีโอกาสชวนให้เล่าเหตุผลมากกว่า แต่ก็ต้องมีผู้ใหญ่คอยกำกับจังหวะและช่วยให้เด็กพัก การดูอย่างเดียวอาจเหมาะในบางสถานการณ์ที่เด็กต้องการนั่งสงบ ส่วนเกมนี้เหมาะเมื่อผู้ใหญ่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กผ่านหัวข้อเดียวกัน จึงไม่ใช่เรื่องว่าแบบหนึ่งดีกว่าเสมอไป แต่เป็นการเลือกให้ตรงกับพลังงานและความต้องการของเด็กในเวลานั้น

และหากเป้าหมายคือให้เด็กเรียนรู้การเตรียมอาหารจริง หน้าจอช่วยได้เพียงในฐานะบทสนทนาหรือการเล่นสมมติ ผู้ใหญ่ยังต้องเป็นผู้ดูแลเมื่อมีวัตถุดิบหรืออุปกรณ์ครัวเข้ามาเกี่ยวข้อง ข้อดีของเกมคือเด็กลองเลือกได้โดยไม่ต้องจัดเตรียมครัว แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือเขาไม่ได้สัมผัสของจริงหรือฝึกการทำงานร่วมกับผู้ใหญ่ในครัว ฉันจึงมองว่าการใช้เกมก่อนหรือหลังทำอาหารจริงเป็นกิจกรรมเสริมมีความหมายกว่าการคาดหวังให้เกมแทนประสบการณ์นั้น

ถ้าตัดสินใจลอง ฉันจะเริ่มจากให้เด็กเล่นสั้น ๆ โดยไม่มีเป้าหมายว่าจะต้องทำให้เสร็จหรือทำให้ถูก จากนั้นดูว่าเขาอยากกลับมาเล่นเองหรืออยากเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น การสังเกตนี้ให้คำตอบที่ใช้ได้จริงกว่าการดูคะแนนความนิยมเพียงอย่างเดียว เพราะรสนิยมและช่วงวัยของเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน หากเขาสนุกกับบทบาทคนทำพิซซ่า เกมก็อาจเป็นกิจกรรมพักระหว่างวันได้ดี หากไม่สนใจ ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนให้เป็นเกมประจำบ้าน

โดยรวมแล้วฉันเห็นคุณค่าของเกมนี้ในฐานะกิจกรรมเฉพาะทางที่เปิดหัวข้อให้เด็กจินตนาการเรื่องการทำอาหาร และเปิดโอกาสให้ผู้ใหญ่ชวนคุยอย่างเป็นธรรมชาติ จุดที่ควรคาดหวังคือความเรียบง่ายและความเหมาะกับช่วงเล่นสั้น ๆ ไม่ใช่การสอนทำอาหารจริงหรือความหลากหลายแบบเกมใหญ่ หากเด็กชอบพิซซ่า ชอบเล่นสมมติ และมีผู้ใหญ่พร้อมช่วยดูแลเรื่องหน้าจอและการซื้อภายในแอป ฉันคิดว่าควรลองได้ แต่ถ้าต้องการเกมที่ท้าทายต่อเนื่องหรือกิจกรรมที่ทำให้เด็กเคลื่อนไหวและลงมือกับวัตถุดิบจริง ฉันจะเลือกทางเลือกอื่นให้ตรงกับเป้าหมายนั้นมากกว่า